Der var engang en lykkelig familie.
Det var en gang en lykkelig familie.
Det var ein gong ein lukkeleg familie.
De skændtes aldrig med hinanden. De hjalp deres forældre derhjemme og i markerne.
De kranglet aldri. Barna hjalp foreldrene sine hjemme og i åkeren.
Dei krangla aldri. Borna hjelpte foreldra sine heime og i åkeren.
Men de måtte ikke gå i nærheden af ilden.
Men de fikk ikke lov til å gå nær ilden.
Men dei fekk ikkje lov til å gå nær elden.
De måtte arbejde om natten. For de var lavet af voks!
De måtte gjøre alt arbeid om natten. Fordi de var lagd av voks!
Dei måtte gjera alt arbeid om natta. Fordi dei var laga av voks!
Men en af drengene længtes efter at gå ud i sollyset.
Men én av guttene lengtet etter å gå ut i sollyset.
Men éin av gutane lengta etter å gå ut i sollyset.
En dag blev længslen for stor. Hans brødre advarede ham …
En dag ble lengselen for sterk. Brødrene hans advarte ham.
Ein dag vart lengsla for sterk. Brørne hans åtvara han.
Men det var for sent! Han smeltede i den varme sol.
Men det var for sent! Han smeltet i den varme sola.
Men det var for seint! Han smelta i den varme sola.
Voksbørnene var så kede af at se deres bror smelte bort.
Voksbarna ble lei seg av å se broren sin smelte bort.
Voksborna vart lei seg av å sjå bror sin smelte bort.
Men de lagde en plan. De formede en fugl af voksklumpen.
Men de la en plan. De formet en fugl av den smeltede voksklumpen.
Men dei la ein plan. Dei forma ein fugl av den smelta voksklumpen.
De tog deres fuglebror op på et højt bjerg.
De tok med seg fuglebroren sin opp på et høyt fjell.
Dei tok med seg fuglebror sin opp på eit høgt fjell.
Og da solen stod op, fløj han syngende ud i morgenlyset.
Og da sola steg, fløy han syngende inn i morgenlyset.
Og då sola steig, flaug han syngande inn i morgonlyset.
